İspanya’nın tarihi Zorita de los Canes kalesinde yapılan kazılarda, ortaçağa ait bir şövalyenin iskelet kalıntıları keşfedildi. İncelenen kalıntılar arasında Crouzon sendromuna işaret eden alışılmadık bir kafatası yapısı dikkat çekti. Bu bulgu, arkeolojik literatürde yetişkin bir bireyde; özellikle de bir şövalyede, böyle bir rahatsızlığın belgelendiği ilk örnek olabilir.
Yapılan araştırmalar sonucunda, söz konusu şövalyenin 12. ve 15. yüzyıllar arasında Calatrava Tarikatı’nın bir üyesi olduğu ve yaklaşık 50’li yaşlarda hayatını kaybettiği belirlendi. Elde edilen verilere göre kafatası, 23 santimetre uzunluğunda ve 12 santimetre genişliğinde. Crouzon sendromu sebebiyle kafatasının dar ve uzamış bir yapıda olduğu anlaşıldı. Modern tıpta bu rahatsızlık cerrahi yöntemlerle tedavi edilebilirken, o dönem için böyle bir müdahale mümkün değildi.
Araştırmacılar, bireyin şövalye olduğuna dair çeşitli kanıtlar buldu. Omuz ve kol kaslarındaki izler, diğer dönemin şövalyeleriyle benzerlik gösterirken, iskeletteki değişimler düzenli at binmeye işaret ediyor. Ayrıca kemiklerde, ölümle sonuçlanabilecek savaş yaralanmaları tespit edildi. Özellikle baş ve ense bölgesindeki kesici yaralar ile bacak kemiğindeki kırıklar dikkat çekiciydi ve bu yaraların yakın bir savaş esnasında meydana gelmiş olabileceği düşünülüyor.
Çalışmayı yürüten ekip, Crouzon sendromunu diğer olasılıklarla karşılaştırarak doğruladı. Sendromun, bireyin kognitif ve fizyolojik fonksiyonlarına büyük oranda sınırlayıcı etki yapmadığı ve böylece şövalyenin askeri-dinî bir topluluğun aktif bir üyesi olarak rol almış olabileceği değerlendiriliyor. Ayrıca, bulunan çene ve diş yapısı, bireyin yeme gibi günlük aktivitelerde zorluk yaşamış olabileceğini ortaya koydu. Yine de şövalyenin savaşçı bir kimliğe sahip olduğu ve dönemi itibarıyla kazandığı deneyimlerle bu zorlukların üstesinden gelmiş olması muhtemel.
